Ne yaparsak yapalım olmuyor, olduramıyoruz. Hep bir şeyler ters gidiyor, tam iyi gitmeye başlamışken mutluluğun kapıları aralanmışken her şey başa dönüyor. Hiç kimse için yeterince değerli değilim. Bende sevdim çoğu insanı, bende değer verdim.birinin değerli olduğunu anlayınca insanın karşındakine nasıl davranacağını çok iyi biliyorum. Yanımda yürüsünler istedim ve kimse kalmadı. Tamam şimdi hayatıma giren/çıkan insanlar beni önemsiyor olabilir. Ama asıl sorun ben onlara hak ettiği değeri verememem. Ön yargılısın diyorlar ama benim ön yargılarım yok abi, korkularım var. “Çok iyi tanıyorum” dediğim birçok insanın hiç beklemediğim davranışlarına şahit olmuşum, daha nasıl olmasın? Güvensizlik bunun adı ön yargı değil. Kimse yeterince önemsemedi, çünkü ben çok önemsedim. Çünkü güvendim. Gereğinden fazla güven verdim. “Acaba bırakırlar mı?” korkusu yaşamadan güvendim, bu cümle aklıma bi’kez bile gelmeden güvendim. Bir şey olursa en son onların canı yansın diye uğraştım. İşte bu yüzden de güvensiz bir insan olup çıktım. Yine olsa yine güvenirim aynı kişilere, yine yaparım aynılarını, yine aynı dostları seçerim. Yinede kızmıyorum kimseye. Ama şimdiki hareketlerimden ve yaşadıklarımdan beni sorumlu tutmaya hakkı yok kimsenin. Çünkü artık; ilgisizlik, önemsenmemek ve güvensizlik besliyor kötü yanlarımı…