Artık unutmaya, iyileşmeye başladım. İstemeyerek olsa da artık eskisi kadar özlemiyorum seni, verdiğim sözü tutamasam da artık unutuyorum seni. Belki sevineceksin, ya beklisi yok kesin sevineceksin “oh kurtuldum” diyeceksin, istediğini söyle. Herneyse artık duygularım nötrleşse de çok sevdim seni, tahmin edemeyeceğin kadar kimsenin seni sevemeyeceği kadar çok. Şimdi duygu sömürüsü yapmak değil amacım sadece içimdeki seni bitirdiğimi, yâda artık bitireceğimi eski ben olacağımı anlatmak istedim.  Mutlu olmaya ilk adımımı seni bitirerek başlamak istedim. Tek sorunumun, tek acımın sen olmadığını istersem vazgeçebileceğimi göstermek istedim.  Omuzlarımdan ciddi bir yük kalkmaya başladığını belirtmek istedim . Artık acı çekmediğimi, sensiz geçirdiğim günleri saymadığımı, adımlarını izlemediğimi, nerde ne yapıyor diye düşünmekten de vazgeçtiğimi anlatmak istedim. Artık başkaları için harcıyorum bu duygularımı, senin için harap ettiğim onca anlamları şimdi başkalarına yüklüyorum. Kızmıyorum sana. Çünkü diyebileceğim sebebini açıklayacağım bir çünküm bil yok, şuan sebepsiz yere affediyorum seni. Belki de sebebi nefret edecek, kızacak kadar artık değerin kalmamasıdır, olsun. Pişman mıyım? Değilim. Çünkü beni mutlu eden de üzen, ağlatan da aynı kişiydi, sendin.