Belki de bir yalan avutacak beni bu günlerde, gerçekler umurumda değil. Kalbimin beklediği tek şey avutulmak işte. Sevmese de seviyorum desin istiyor insan. Ya belli ki bu çocuk seni artık hiçbir zaman senin istediğin gibi sevmeyecek. E ben bunu bilmiyor muyum? Biliyorum. Ama avutulmak istiyor insan, öteki kıza yenildiğini kabullenmek de istemiyor bir yandan. Belki de hiçbir şey bir yıl önceye dönmeyecek, ona baktığı gibi bakmayacak sana, bana. Biliyorsun her ikisinin birbirini sevdiğini, tek engel senin olduğunu. Elden bir şey gelmez, olanla ölene çare yok. Dostlarım var beni avutacak, "atlatacağız bunları da"  diyecek. Belki de sadece dostlarım var, Nurşah var. Ama dedikleri gibi olmuyor. İnsan bir yere kadar dayanabiliyor. Güvenini boşa çıkaran insanlar da cabası. Boşver diyorlar bende uyuyorum, geçirmese de acıyı unutturuyor bir süre.  Ya bende biliyorum hiç bitmeyecek dediğimiz acıların bir gün biteceğini, peki ya bu ne zaman bitecek? Nereye kadar böyle gidecek bilmiyorum. Ama biran önce bitsin istiyorum, hemen bitsin istiyorum. Eski ben olayım istiyorum. Tamam belki de ayrılalı 8 ay olmuş, sikilmiş amın davasını yapıyorum hala ama olmuyor. Tesellisi de yok zaten,  ayrılık değil çünkü kalbe düğüm atan. Ayrılığa bile bir ağrı kesici buluyor da insan, böyle başkasıyla onu gördükçe eriyip gitmeye, hala çok sevmeye bir şifa gerekiyor. Her gidiş, her aşk bitirir mi bir şeyleri? Her giden götürür mü en güzel şeyleri?  Yok mudur gidenlerin bulut yükü gibi özlemle döndükleri? Peki benimki neden böyle bitti?