Çünkü hep bi yanım eksik kalacak, onca emek verdiğim aşkı bitirmekte tereddütlü kalacağım, çünkü artık gözlerim daha fazla dalıyor, çünkü artık daha fazla anlaşılmazım. Bugün ikimizdik, bi’ara yanımızdan geçen küçük çocuklar topluluğunu saymasak sadece ikimiz. Boş ve sessiz bi kolidor, ben önde yürüyorum sen arkada. Nefesini duyabiliyorum, hissedebiliyorum.  Arkamı dönemiyorum, yüzüne gözlerine bakamıyorum. Hatırlamaktan korkuyorum belki, beklide unutamamış olmaktan. Sonra diyorum içimden “aah eski sevgilim ah” diye.  Bi an “eski aşkım, eski canım” demeye yelteniyorum, dilim varmıyor sonra. Sonrası yok işte, senden sonrası yok.  Artık her şey tereddütlerle dolu.  “Unutamamış mıyım acaba” “acaba tekrar hatırlar mıyım” “acaba umut varsa öldürdüm mü”  gibi “acaba” larla dolu her şey. Tam unuttum derken çıkma karşıma, bi şarkı seni, bizi hatırlatmasın. Sonrası yaman oluyor çünkü.  Her şey kabuk tutan yaramın kanamasıyla sonlanıyor çünkü.  Ama biliyor musun artık özlemiyorum hiç, kıskanmıyorum da. Alışmak değil de galiba iyileşmek oldu bu. Çünkü insan neye alışır ki? Acıya mı? Daha fazla acıya mı? Evet, galiba benimki iyileşmek oldu, hem artık özlemediğim gibi sensizliğe sövmüyorum önüme bakıyorum. Dediğim gibi iyileştim galiba. En kötüsü de ne biliyor musun tam iyileştim, artık sevmiyorum derken kendimi hala sana yazıyor, senin hakkında yazıyor olarak bulmak. Neden yazıyorum peki hala sana? İşte bunu gerçekten bilmiyorum.